Tag Archives: ΡΟΚ ΠΟΙΗΣΗ

ΜΑΡΣ ΜΠΟΝΦΑΪΕΡ

ΜΑΡΣ ΜΠΟΝΦΑΪΕΡ [MARS BONFIRE (1943)]: Γεννηθήκαμε για να ’μαστε άγριοι

Βάλε μπρος τη μηχανή σου,
στη λεωφόρο κατευθύνσου με ορμή,
γυρεύοντας περιπέτεια,
σ’ ο,τιδήποτε στο δρόμο μας βρεθεί.

Ναι, αγάπη μου, θα το καταφέρουμε,
σφίξε τον κόσμο ερωτικά στην αγκαλιά σου,
ρίξε όλα τα γκάζια σου με μιας
και στο διάστημα εκτινάξου.

Μ’ αρέσει ο καπνός και η αστραπή,
το βαρύ μέταλλο που βροντά,
να τρέχω στον άνεμο
και το αίσθημα που με κυβερνά.

Ναι, αγάπη μου, θα το καταφέρουμε,
σφίξε τον κόσμο ερωτικά στην αγκαλιά σου,
ρίξε όλα τα γκάζια σου με μιας
και στο διάστημα εκτινάξου.

Σαν αληθινά παιδιά της φύσης
γεννηθήκαμε, γεννηθήκαμε για να ’μαστε άγριοι,
ανεβήκαμε τόσο ψηλά
και δεν θέλουμε να πεθάνουμε ποτέ.
Γεννηθήκαμε για να ’μαστε άγριοι,
γεννηθήκαμε για να ’μαστε άγριοι,
γεννηθήκαμε για να ’μαστε άγριοι.

Μετάφραση: Κώστας Αρβανίτης

Σχολιάστε

Filed under ΜΑΡΣ ΜΠΟΝΦΑΪΕΡ

ΤΖΙΜ ΜΟΡΡΙΣΟΝ

ΤΖΙΜ ΜΟΡΡΙΣΟΝ [JIM MORRISON (1943–1971)]: Riders on the Storm

Της θύελλας ιππείς,
της θύελλας ιππείς…
Έχουμε γεννηθεί εδώ,
μας πέταξαν στον κόσμο αυτό,
σαν άνεργους ηθοποιούς,
σαν σκύλους νηστικούς.
Της θύελλας ιππείς…

Ένας φονιάς κυκλοφορεί
και το μυαλό του ως βάτραχος ριγεί.
Για διακοπές να πάτε κι ας
παίζουν ξένοιαστα τα παιδιά.
Αν πάρετε τον άντρα αυτόν μαζί σας η
γλυκιά οικογένεια θα χαθεί.
Ένας φονιάς κυκλοφορεί…

Να λες, μικρή μου, μην ξεχνάς,
στον σύντροφό σου ότι τον αγαπάς,
και κάνε τον να νοιώσει πως
είν’ ο δικός σου άνθρωπος.
Τον κόσμο τον κρατάς εσύ
για να συνεχιστεί η ζωή.
Τον σύντροφό σου ν’ αγαπάς.

Της θύελλας ιππείς,
της θύελλας ιππείς…
Έχουμε γεννηθεί εδώ,
μας πέταξαν στον κόσμο αυτό,
σαν άνεργους ηθοποιούς,
σαν σκύλους νηστικούς.
Της θύελλας ιππείς…

Μετάφραση: Γιώργος Ζούκας

1 σχόλιο

Filed under ΤΖΙΜ ΜΟΡΡΙΣΟΝ

ΝΤΑΝΝΥ ΜΑΚ ΚΑΛΛΟΚ

ΝΤΑΝΝΥ ΜΑΚ ΚΑΛΛΟΚ [DANNY MCCULLOCH (1945-2015)]: Mirror of the Sky

Τα σύννεφα κυλάνε,
σαν μπάλες βαμβακιού,
και ρίχνουν τις γιγάντιες σκιές τους
στο γαλανό της γυάλινης θαλάσσης.
Αντανακλά ο καθρέφτης τ’ ουρανού
του ήλιου τις χρυσές αχτίδες.
Μακάρι κι εσύ να ’βλεπες
αυτά που βλέπω εγώ… που βλέπω εγώ…

Τα σχήματα που αλλάζουνε με κάνουν κι ευθυμώ,
καθώς πετάω ψηλά στον ουρανό.
Ένα πουλί, καθώς με προσπερνά,
το μάτι του μου κλείνει πονηρά.
Μοιάζει σαν σε όνειρο πως ζω,
πλασμένο για εμάς τους δυο.
Μακάρι κι εσύ να ’βλεπες
αυτά που βλέπω εγώ… που βλέπω εγώ…

Εντός μου ακούω μουσική γλυκιά
κι ανταποκρίνεται το ταραγμένο μου μυαλό.
Ανοίγοντας τα μάτια μου ξανά,
ποιος ξέρει, τι απολαύσεις νέες θα βρω.

Έλα και πέταξε μαζί μου…

Ένα καράβι βλέπω χαμηλά
να πλέει στα γαλανά νερά.
Στην γέφυρά του ο καπετάνιος
το πρωϊνό του τσάι πίνει αργά.
Σμήνος πουλιών με προσπερνά,
μα δεν πετούν τόσο ψηλά όσο εγώ.
Μακάρι κι εσύ να ’βλεπες
αυτά που βλέπω εγώ… που βλέπω εγώ…

Έλα και πέταξε μαζί μου…
Έλα και πέταξε μαζί μου
και δες… Πρέπει να δεις…
Λέω πως πρέπει να δεις…
Έλα και πέταξε μαζί μου…

Μετάφραση: Γιώργος Ζούκας

Σημείωση: Ευχαριστώ την Ιουλία Λυμπεροπούλου, που άκουσε το τραγούδι και κατέγραψε τους στίχους, μιας και δεν υπάρχουν στο διαδίκτυο.

Εδώ, μπορείτε  να ακούσετε το τραγούδι:

Σχολιάστε

Filed under ΝΤΑΝΝΥ ΜΑΚ ΚΑΛΛΟΚ