Tag Archives: ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΙΣΠΑΝΟΦΩΝΗ ΠΟΙΗΣΗ

ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΑ

ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΑ [MARCOS ANA (1921-)]: Η ζωή;

Πέστε μου πως είν’ ένα δέντρο.
Μιλήστε μου για το φλοίσβισμα του ποταμού,
όταν πετούν πάνωθέ του τα πουλιά.

Περιγράψτε μου τη θάλασσα. Μιλήστε μου
για τη μοσκοβολιά που αναδίνουν τα χωράφια.
Για τ’ άστρα. Για τον αγέρα.

Διηγηθείτε μου για ένα ορίζοντα
δίχως κλειδιά και κλειδαριές,
όπως το καλυβόσπιτο του φτωχού.

Πέστε μου τι γεύση έχει το φιλί
μιας γυναίκας. Πώς να ’ναι
η αγάπη. Την έχω απολησμονήσει.

Οι νύχτες έχουν ακόμα το άρωμα
των ερωτευμένων, που αναρριγούν
από πάθος κάτω απ’ το φεγγαροφώς;

Μήπως και δεν απόμεινε παρά τούτος ο λάκκος,
το θαμπόφεγγο απ’ το λυχνάρι του τάφου μου
κι ο αχός απ’ τα βήματά μου;

Εικοσιδυό χρόνια… Να γιατί απολησμόνησα
τα πράγματα, την όψη τους,
τη μυρωδιά τους, το χρώμα τους…

Γράφω στα τυφλά: ‘‘Η θάλασσα’’, ‘‘η εξοχή’’…
Λέω ‘‘το δάσος’’, κι ας έχω χάσει
τη γεωμετρία του δέντρου.

Μιλώ, για να φέρω σιμά μου όλα κείνα,
που τα χρόνια έσβησαν απ’ τα μάτια μου.

(Αδύνατο να συνεχίσω. Ακούω
τα βήματα του δεσμοφύλακα.)

Μετάφραση: Σοφία Εμμ. Χατζιδάκη

Σχολιάστε

Filed under ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΑ

ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ [FEDERICO GARCIA LORCA (1898-1936)]: Μικρό βιεννέζικο βαλς

Υπάρχουνε στη Βιέννη δέκα νέες κοπέλες,
ένας ώμος που ο θάνατος οιμώζει
κι ένα δάσος από φοίνικες ξερούς.

Υπάρχει ένα κομμάτι της αυγής
μες στο λευκό μουσείο της πάχνης.
Υπάρχει ένα σαλόνι με χίλια παραθύρια.

Αλλοίμονον, αλλοίμονον, αλλοίμονο!
Το βαλς αυτό ας το χορέψουμε με το στόμα κλεισμένο.

Αυτό το βαλς, αυτό το βαλς, αυτό το βαλς,
του ναι, του θάνατου και του κονιάκ
που μες στη θάλασσα μουσκεύεται η ουρά του.

Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
μες στη μελαγχολική τη γαλαρία
μαζί με το νεκρό βιβλίο και την πολυθρόνα,
μες στη σκοτεινή σοφίτα του κρίνου,
μες στην κλίνη μας της σελήνης
και μέσα στο χορό που ονειρεύεται η χελώνα.

Αλλοίμονον, αλλοίμονον, αλλοίμονο!
Το χορό αυτό ας χορέψουμε με τη σπασμένη ζώνη.

Στη Βιέννη υπάρχουν τέσσερις καθρέφτες
που παίζουνε το στόμα σου κι οι αντίλαλοι.
Υπάρχει ο θάνατος και για το πιάνο,
που μπλε το ζωγραφίζουν τα γκαρσόνια,
ζητιάνοι υπάρχουνε στις στέγες,
υπάρχουνε γιρλάντες δροσερών λυγμών.

Αλλοίμονον, αλλοίμονον, αλλοίμονο!
Το βαλς αυτό ας το χορέψουμε που ξεψυχάει στη αγκαλιά μου.

Γιατί σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, αγάπη μου
μες στη σοφίτα όπου παίζουν τα παιδιά·
ονειρευόμενος παλιά φώτα της Ουγγαρίας,
μες στους θορύβους από τη γλυκιά βραδιά·
το χιόνι βλέποντας των αμνών και των κρίνων
μες από του μετώπου σου τη ζοφερή σιωπή.

Αλλοίμονον, αλλοίμονον, αλλοίμονο!
Το βαλς αυτό ας χορέψουμε του ‘‘Σ’ αγαπώ για πάντα’’.

Μαζί σου στη Βιέννη θα χορέψω
κάτω από κάποια μεταμφίεση που θά ’χει
κεφάλι ποταμιού.
Κοίτα ποιες όχθες υακίνθων!
Το στόμα μου ανάμεσα στα στήθη σου θα βάλω
και την ψυχή μου στις φωτογραφίες και τους κρίνους,
και μες στα σκοτεινά κύματα του εμβατηρίου
θέλω, αγάπη μου, αγάπη, να κρεμάσω
μνημείο και βιολί τις κορδέλες του βαλς.

Μετάφραση: Μήτσος Παπανικολάου

Εδώ, μπορείτε να ακούσετε την εκδοχή του Λέοναρντ Κοέν:

Σχολιάστε

Filed under ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ [PABLO NERUDA (1904-1973)]: Η βασίλισσα

Εγώ σε ονόμασα βασίλισσα.
Υπάρχουν πιο υψηλές από σένα, υπάρχουν υψηλότερες, –
υπάρχουν πιο αγνές από σένα, υπάρχουν αγνότερες, –
υπάρχουν πιο όμορφες από σένα, υπάρχουν ομορφότερες.
Μα εσύ είσαι η βασίλισσα.

Όταν περπατάς στους δρόμους,
δε σε αναγνωρίζει κανείς,
δε βλέπει κανείς το στέμμα σου από κρύσταλλο, δεν κοιτάει κανείς
τα χρυσοπόρφυρα χαλιά
που πατάς όπου κι αν περνάς, –
τα χαλιά που δεν υπάρχουν.

Κι όταν γυρίζεις το κεφάλι,
όλα τα ποτάμια αναγαλλιάζουν
μέσα στο σώμα μου, χτυπούν
τον ουρανό οι καμπάνες
κ’ ένας ύμνος πλημμυρίζει τον κόσμο.

Μονάχα συ και γώ,
εσύ μονάχα κ’ εγώ, αγάπη μου,
τον ακούμε.

Μετάφραση: Eva Kopp

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ [PABLO NERUDA (1904-1973)]: Η βασίλισσα

Σ’ ονόμασα βασίλισσα.
Υπάρχουνε ψηλότερες από σένα, ψηλότερες.
Υπάρχουν πιο αγνές από σένα, πιο αγνές.
Υπάρχουνε ομορφότερες από σέναν, ομορφότερες.
Μα εσύ ’σαι η βασίλισσα.

Όταν βαδίζεις στους δρόμους,
κανένας δε σ’ αναγνωρίζει.
Κανείς δε βλέπει την κρυστάλλινη κορώνα σου, κανείς δε βλέπει
τον τάπητα του κόκκινου χρυσού
που πατάς όπου περνάς,
τον τάπητα που δεν υπάρχει.

Κι όταν προβάλλεις,
σημαίνουν όλα τα ποτάμια
στο σώμα μου, τον ουρανό
τραντάζουν οι καμπάνες
κ’ ένας ύμνος τον κόσμο γεμίζει.

Μονάχα εσύ κ’ εγώ,
μονάχα εσύ κ’ εγώ, έρωτά μου,
τον ακούμε.

Μετάφραση από τα ισπανικά: Άγγελος Παρθένης

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ [PABLO NERUDA (1904-1973)]: Η βασίλισσα

Σε ονόμασα βασίλισσα.
Υπάρχουν πιο ψηλές από σένα, πιο ψηλές.
Υπάρχουν πιο αγνές από σένα, πιο αγνές.
Υπάρχουν πιο ωραίες από σένα, υπάρχουν ωραιότερες.
Όμως εσύ είσαι η βασίλισσα.

Όταν περπατάς στους δρόμους
κανένας δε σε αναγνωρίζει.
Κανείς δε βλέπει το κρυστάλλινο στέμμα σου, κανένας δεν κοιτά
το χαλί από κόκκινο χρυσάφι
που πατάς όπου περνάς,
το χαλί που δεν υπάρχει.

Κι όταν φανείς
αντηχούν όλα τα ποτάμια
στο κορμί μου, σείουν
τον ουρανό οι καμπάνες,
κι ένας ύμνος γεμίζει τον κόσμο.

Μόνο εσύ κι εγώ,
μόνο εσύ κι εγώ, αγάπη μου,
τον ακούμε.

Μετάφραση: Αγαθή Δημητρούκα

Σχολιάστε

Filed under ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ