Category Archives: ΤΟΥΝΤΟΡ ΑΡΓΚΕΖΙ

ΤΟΥΝΤΟΡ ΑΡΓΚΕΖΙ

ΤΟΥΝΤΟΡ ΑΡΓΚΕΖΙ [TUDOR ARGHEZI (1880-1967)]: Ένας άνθρωπος μ’ έναν άλλο

Ο άνθρωπος μόνος είναι ως ένα φύλλο. Ο ένας πλάι στον άλλο
πληθαίνει, γίνεται δέντρο μεγάλο.

Το φύλλο αν φθείρεται στον κλώνο, ανάλαφρο κι ακόμη νέο,
το δέντρο πολλαπλασιάζεται σε δάσος γενναίο.

Κ’ εσύ, για το γοργό σου θάνατο, ανταμείβεσαι:
από άνθρωπος κυνηγημένος, μια ανθρωπότητα γίνεσαι.

Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

ΤΟΥΝΤΟΡ ΑΡΓΚΕΖΙ [TUDOR ARGHEZI (1880-1967)]: Αφθονία

Αγρότης ερημίτης υψώνει αυτός μέχρι ουρανό
το αυλάκι που αρχίζει απ’ το χωριό και το καλύβι.
Ορθόν κοιτώντας τον κανείς στο σιδερένιο αλέτρι,
μπρούτζινος είναι, θα ’λεγε, τα βόδια του από πέτρα.

Κεχρί, σιτάρι, σίκαλη, νταρί και καλαμπόκι,
σπυρί ούτ’ ένα ούτ’ ένα δεν πρέπει να χαθεί.
Καθώς βγαίνει απ’ το χώμα του αλετριού το υνί
να λάμψει σταματάει για μια στιγμή στον ήλιο.

Ευκίνητο το ατσάλι βαθιά διαπερνά
τη βαριά γη μ’ ελπίδα κι έχτρα την ανασκάβει,
ως να’ ρθει τ’ ολοστρόγγυλο φεγγάρι να καθίσει
απάνω από το χτήμα κι όλη την πεδιάδα.

Καθώς από μια ρόκα με φωτεινές κλωστές
από τη μαύρη λεύκα που αγγίζει τον αιθέρα,
απλώνεται η νύχτα με τ’ άπειρο υφασμένη
ήσυχη και γλυκιά επάνω από τους κάμπους.

Είναι η σιωπή της νέας χρονιάς που τώρα αρχίζει.
Πίσω να στρέφεις να κοιτάς καθόλου δεν ταιριάζει,
γιατί τώρα στο πλάι σου βαδίζει ο Θεός.
Ιδές πως πέφτει ο ίσκιος του ανάμεσα στα βόδια.

Μετάφραση: Ρίτα Μπούμη-Παπά

ΤΟΥΝΤΟΡ ΑΡΓΚΕΖΙ [TUDOR ARGHEZI (1880-1967)]: Επιστροφή στη γη

Βαθιά απ’ τη νύχτα έρχονται και πάλι οι πελαργοί
που είχα δει να φεύγουν,
στου νου μου μέσα τη σιωπή, στης ώρας τη γαλήνη
μπορεί κανείς το θρο τους κάτω στη γη ν’ ακούσει.

Από παράδεισους γυρνούν,
πετώντας διασχίζουνε των αστεριών τον κόσμο,
του πύργου του ακατοίκητου είναι παλιοί γνωστοί
και της φτωχής της εκκλησίας του χωριού μας.

Μες στην ψυχή μου που λυγά απ’ το πολύ το βάρος
της στάχτης των ξένων θεών – τόσο όμορφων στα τέμπλα –
νοιώθω ν’ ανακλαδίζεται μια φλογερή ορμή
και να πετώ στον ουρανό κι εγώ με τα φτερά τους.

Μετάφραση: Ρίτα Μπούμη-Παπά

ΤΟΥΝΤΟΡ ΑΡΓΚΕΖΙ [TUDOR ARGHEZI (1880-1967)]: Ήταν; Ήταν;

Λένε και λένε για ένα βασιλιά…
Πώς; Πότε; Ποιος; Έψαχνες και ρωτούσες.
Ένα σπυράκι αλεύρι τον ζητούσες
μέσα σε μύλου τη γυροβολιά.

Για έργα του καμιά καταλαλιά.
Κι όλο και περισσότερο απορούσες.
Άγανα του σταριού μόνο κρατούσες·
σκιά, κουρνιαχτό, μούχλα παλιά.

Από λαό και σόι και καιρό
αποδιωγμένος, κρύα πέτρα, απ’ όταν
ακόμα ζούσε, πάντα κυνηγιόταν.

Ήταν; Δεν ήταν; Μένει να το βρω.
Έφυγε και για πάντα έχει φύγει
από τη χώρ’ αυτή που αχλή την πνίγει.

Μετάφραση: Κώστας Ασημακόπουλος

ΤΟΥΝΤΟΡ ΑΡΓΚΕΖΙ [TUDOR ARGHEZI (1880-1967)]: Ίσως είν’ η ώρα…

Ίσως είν’ η ώρα τώρα που τα φύλλα
πέφτουν απ’ τα δέντρα, χωρίς δόξα πια.
Ίσως είν’ η ώρα, για να δω κι ως τώρα
τ’ ήταν κ’ η ζωή μου· λάμψη τάχα ή σκιά.

Η ταπεινοσύνη κ’ η μεγαλαυχία
περιττεύουν τώρα, που το κάθε τι
μια γραμμή ’ναι λεία από κιμωλία
που σε βράχια πάνω έχει τραβηχτεί.

Άλλοτε για νάνους κι άλλοτε για τ’ άστρα
μια φωτιά γινόμουν, μάρτυς και Θεός.
Βοσκός χρυσανθέμων, μάντης των ανέμων
για μυρμήγκια, ήμουν με αϊτούς αϊτός.

Κι αν τα γόνατά μας μάτωσαν αγκάθια,
μάταιη κάθε θλίψη· τώρα σιγαλιά.
Γύμνια είν’ η χώρα κ’ ήρθε πια η ώρα
μέσα μας να βρούμε ταπεινή φωλιά.

Απ’ τ’ αρχαία τζάκια, την αρχαία στάχτη
πάλι να τη δούμε φλόγα και καπνό.
Και μ’ ελπίδες σπόρους, σε καινούργιους χώρους
σε όψιμο θα μπούμε πάλι θερισμό.

Μετάφραση: Κώστας Ασημακόπουλος

Σχολιάστε

Filed under ΤΟΥΝΤΟΡ ΑΡΓΚΕΖΙ