Category Archives: ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΠΕΡΝΣ

ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΠΕΡΝΣ

ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΠΕΡΝΣ [ROBERT BURNS (1759-1796)]: Στη Μαίρη που πέταξε στον Παράδεισο

Αστέρι εσύ αργοκίνητο με τη θαμπή σου αχτίδα,
οπού αγαπάς να χαιρετάς την πρώτη-πρώτη αυγή,
κάνε τη Μαίρη μου να ’ρθεί ξανά στο φως της μέρας,
που απ’ την πικρή μου επέταξε για πάντοτε ψυχή!

Ω Μαίρη, αγαπημένη μου σκιά, που μου ’χεις φύγει!
πού είν’ της γλυκιάς σου ανάπαψης η θέση η απαλή;
προσέχεις την αγάπη σου που τριγυρνά εδώ κάτου;
τάχατε ακούς τα στήθη της που σκίζουν στεναγμοί;

Την αγιασμένην ώρα αυτή, μπορώ να λησμονήσω,
να λησμονήσω το ιερό το δάσος μας μπορώ,
που εσυναντόμαστε κοντά στον Έυρ, την κάθε μέρα,
πριν τον πικρό να νοιώσουμε του έρωτα χωρισμό;

Κι ο αιώνιος χρόνος που περνά, ποτέ αυτές δε θα σβήσει
της ευτυχίας τις θύμησες απ’ τον παλιό καιρό:
στο αγκάλιασμά μας το ύστερο, τη θεϊκιά σου εικόνα –
αχ! λίγο το σκεφτήκαμε στα περασμένα αυτό!

Φίλαγε ο Έυρ φλοισβίζοντας τη χαλικοστρωμένη
ακρογιαλιά, με τ’ άγρια τα δάση τα πυκνά·
το ολόασπρο λευκάγκαθο κι οι ευωδερές σημύδες
στο μαγικό απλωνόντανε τοπίο αγκαλιαστά.

Τα λούλουδα εξεπήδαγαν ερωτικά απ’ το χώμα,
ερωτικά ετραγούδαγαν στους κλώνους τα πουλιά –
ωσπού μηνούσε το φευγιό της φτερωμένης μέρας,
η δύση πέρα η λαμπερή, πολύ, πολύ γοργά.

Ακόμα η μνήμη μου ξυπνά στις θύμησες εκείνες
και θλιβερά στοχάζεται την άθλια μου ζωή!
Ο χρόνος την εντύπωση γερότερη την κάνει,
καθώς σκάβουν βαθύτερα το ρέμα οι ποταμοί.

Ω Μαίρη, αγαπημένη μου σκιά, που μου ’χεις φύγει!
πού είν’ της γλυκιάς σου ανάπαψης η θέση η απαλή;
προσέχεις την αγάπη σου που σέρνεται εδώ κάτου;
τάχατε ακούς τα στήθη της που σκίζουν στεναγμοί;

Μετάφραση: Γιάννης Δ. Φωτίου

ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΠΕΡΝΣ [ROBERT BURNS (1759-1796)]: Ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο

Αχ, ο έρωτάς μου μοιάζει μ’ ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο
που ξαφνικά Ιούνιο μήνα ανθίζει·
αχ, ο έρωτάς μου μοιάζει μελωδία
που – γλύκα σκέτη – μαγικά με νανουρίζει.

Όσο όμορφη είσαι, αγαπούλα μου,
τόσο βαθύς είναι για σένα ο έρωτάς μου·
κι εγώ θα σ’ αγαπώ, καρδούλα μου,
μέχρι που να στερέψουν τα πελάγη.

Μέχρι που να στερέψουν τα πελάγη, αστράκι μου,
μέχρι που ο ήλιος λιώσει όλα τα βράχια:
θα σ’ αγαπώ, στο λέω, περιστεράκι μου,
όσο υπάρχει ζωή. Εσένανε μονάχα.

Τώρα σ’ αφήνω γεια, μοναδικέ Έρωτά μου!
Τώρα τραγούδι χωρισμού θα τραγουδήσω.
Μα ξέρε πως θα γύρναγα σε σένα
μακάρι χίλια μίλια να ’χα να διασχίσω!

Μετάφραση: Ανδρέας Αγγελάκης

ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΠΕΡΝΣ [ROBERT BURNS (1759-1796)]: Τραγούδι

Η αγάπη μου τριαντάφυλλο τ’ Απρίλη
κόκκινο φρεσκοανοιγμένο.
Η αγάπη μου σαν μελωδία
σε σκοπό γλυκοτραγουδισμένο.

Όσο είσαι όμορφη μικρή ξανθούλα
τόσο σ’ αγαπώ με πάθος,
και θα σ’ αγαπώ για πάντα
ώσπου οι θάλασσες στερέψουν ως το βάθος.

Κι ώσπου, αγάπη μου, παντού να στερέψει,
και αν ο ήλιος κάθε βράχο λιώσει,
όσο η άμμος της ζωής θα τρέχει
η αγάπη μου ποτέ για σέ δεν θα τελειώσει.

Σε χαιρετώ αγάπη μου μοναδική
φεύγω μονάχα για μια στιγμή!
Και θα ’ρθω να σε ξαναβρώ
και χίλια μίλια αν είναι να διαβώ.

Μετάφραση: Παναγιώτα Παπαδοπούλου

ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΠΕΡΝΣ [ROBERT BURNS (1759-1796)]: Ένα κόκκινο, κατακόκκινο ρόδο

Ω, η αγαπημένη μου είναι σαν ένα κόκκινο, κατακόκκινο ρόδο,
που ’ναι φρεσκοανθισμένο τον Ιούνη.
Ω, η αγαπημένη μου είναι σαν μια μελωδία,
που ’ναι παιγμένη σε τόνο γλυκό.

Όσο ασύγκριτη είσαι, γυναίκα μου όμορφη,
τόσο βαθιά ερωτευμένος είμαι.
Και θα σ’ αγαπώ ακόμα καλή μου,
μέχρι όλες οι θάλασσες να στερέψουν.

Μέχρι όλες οι θάλασσας να στερέψουν διαλεχτή μου,
και τα βράχια να λιώσουν από τον ήλιο.
Και θα σ’ αγαπώ ακόμα γλυκιά μου,
καθώς ο χρόνος της ζωής θα φεύγει.

Μα τώρα αντίο σου αγάπη μου μονάκριβη,
αλλ’ αντίο μονάχα για λίγο!
Γιατί θα έρθω ξανά λατρεμένη μου,
μίλια χιλιάδες κι αν βρεθώ μακριά σου!

Μετάφραση: Κώστας Λιννός

Σχολιάστε

Filed under ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΠΕΡΝΣ