Category Archives: ΠΩΛ ΕΛΥΑΡ

ΠΩΛ ΕΛΥΑΡ

ΠΩΛ ΕΛΥΑΡ [PAUL ÉLUARD (1895-1952)]: Αθήνα

Λαέ ελληνικέ, λαέ βασιλιά, λαέ απελπισμένε
άλλο δεν έχεις πια να χάσεις απ’ τη λευτεριά,
από τον έρωτά σου για τη λευτεριά και για το δίκιο
κι από την άμετρην ευλάβεια πο ’χεις στον εαυτό σου

Λαέ βασιλιά δεν σ’ απειλεί ο θάνατος
στον έρωτά σου είσαι όμοιος, είσαι αγαθός
και το κορμί και η καρδιά σου πεινούν για αιωνιότητα
λαέ βασιλιά, επίστεψες πως το ψωμί σού ανήκε

Και πως σου δίνουν τίμια τ’ άρματα για να γλιτώσεις
την ίδια σου τιμή, το νόμο σου να ορθώσεις,
μα ω απελπισμένε λαέ μπιστέψου μόνο στ’ άρματά σου
σου τα ’δωσαν για ελεημοσύνη μα από τούτα πλάσε την ελπίδα

Κι αντίταξέ τη με τη μαύρη φλόγα
με τον ανήλεο θάνατο που πλάι σου δεν αντέχει
απελπισμένε λαέ, μα λαέ ηρώων
λαέ που πεθαίνεις απ’ την πείνα και πεινάς αχόρταγα για την πατρίδα

Μεγάλε και μικρέ, στο μέτρο του καιρού σου,
ελληνικέ λαέ, τω πιθυμιών σου κύριε πια για πάντα
των πιθυμιών σου για τη σάρκα και το ιδανικό της ενωμένης σάρκας
και για τις άδολες λαχτάρες, το ψωμί, τη λευτεριά σου,

Τη λευτεριά, όμοια με τη θάλασσα και με τον ήλιο.
Το ψωμί παρόμοιο με τους θεούς, το ψωμί που σμίγει τους ανθρώπους.
Το πραγματικό και φωτεινό αγαθό που ’ναι πιο πάνω απ’ όλα
πιο πάνω από τον πόνο και πιο πάνω απ’ τους οχτρούς μας!

Μετάφραση: Άγγελος Σικελιανός

ΠΩΛ ΕΛΥΑΡ [PAUL ÉLUARD (1895-1952)]: ‘Η ποίηση πρέπει να έχει για σκοπό την πρακτικήν αλήθεια’. (Για τους ακριβοδίκαιους φίλους μου)

Αν σας πω πως ο ήλιος στο δάσος
μοιάζει με μια παθιάρα κοιλιά στο κρεβάτι
με πιστεύετε επιδοκιμάζετε κάθε μου πόθο
αν σας πω πως η μαρμαρυγή μιας μέρας βροχερής
αντηχεί παντοτινά μέσα στη ραθυμία του έρωτα
με πιστεύετε επιμηκύνετε τον ερωτισμό σας
αν σας πω πως στις φυλλωσιές του κρεβατιού μου
φωλιάζει ένα πουλί που δεν λέει ποτέ το ναι
με πιστεύετε συμμερίζεστε την αναστάτωσή μου
αν σας πω πως στο χάσμα μιας πηγής
γυρίζει το κλειδί ενός ποταμού ανοίγοντας σε χλωρασιά
με πιστεύετε όλο και πιο πολύ με κατανοείτε
αλλά αν ψάλλω ολόκληρο το δρόμο μου χωρίς στροφή
κι’ ολόκληρη την πατρίδα μου σαν ατέρμονο δρόμο
δεν με πιστεύετε πια καταφεύγετε στην έρημο

γιατί βαδίζετε χωρίς σκοπό και δεν γνωρίζετε
πως επιβάλλεται στον άνθρωπο να ζει ενωμένος
να ελπίζει και να παλεύει
να εξηγεί τον κόσμο και να τον αλλάζει

θα σας οδηγήσω μ’ ένα βήμα της καρδιάς μου
εξάντλησα τις δυνάμεις μου έζησα ακόμη ζω
αλλά ξαφνιάζομαι που σας μιλώ μόνο για να σας ηδονίσω
όταν επιθυμώ να σας ελευθερώσω και να σας ενώσω
τόσο με φύκια του βυθού και με καλάμια της αυγής
όσο και με τ’ αδέρφια μας που χτίζουνε το φως τους.

Μετάφραση: Νίκος Σπάνιας

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΠΩΛ ΕΛΥΑΡ