Category Archives: ΟΝΤΡΑ ΛΥΣΟΧΟΡΣΚΥ

ΟΝΤΡΑ ΛΥΣΟΧΟΡΣΚΥ

ΟΝΤΡΑ ΛΥΣΟΧΟΡΣΚΥ [ÓNDRA ŁYSOHORSKY (1905-1989)]: Το σπίτι

Στου μίσους τούτους τους καιρούς να βοηθήσω
θα ’θελα κείνον που πάει στο μέλλον. Την πόλη κοίτα αυτήν.
Κάποτε ήταν όμορφη. Τώρα σωρός ερείπια.

Μένει ένα σπίτι. Γύρω η βροχή. Η νύχτα γύρω:
κάποιος που μεταφέρει στάρι, εδώ έχει βρει μια στέγη –
αύριο θα ’ναι μακριά.

Πόσο θα το ’θελα να ’μουνα αυτό το σπίτι:
στέγη φτωχή, λίγο ψωμί για τους καραγωγείς
που μεταφέρουν στάρι – και περνούν.

Και κάπου-κάπου, κάποιος να λέει κει που φτάνει:
μένει εκεί κάτω ένα σπίτι· βρήκα εκεί απάγκιο.
Ήταν στη μέση μιας κοιλάδας γεμάτης από ερείπια.

Μετάφραση: Αγνή Σωτηρακοπούλου

ΟΝΤΡΑ ΛΥΣΟΧΟΡΣΚΥ [ÓNDRA ŁYSOHORSKY (1905-1989)]: Παραίνεση

Ο αιώνας σε κοιτάζει κατάματα,
σε καλεί να τον αναπλάσεις.
Τι έχεις κάνεις σήμερα
μες στην καρδιά σου, στην ψυχή σου;

Σκέψου ό,τι λες,
κοίτα τις ανοιχτές πληγές.
Ό,τι δημιουργήσεις για σένα,
το ’χεις για όλους δημιουργήσει.

Μην κρύβεις από το πρόσωπό σου
την αίσθηση τη ζωντανή της ύπαρξής σου.
Ακόμη και μες στη νύχτα μόνος δεν είσαι.
Είσαι ο ίδιος πάντα του εαυτού σου ο κριτής.

Κι όταν ακόμα οι άνθρωποι βρίσκονται μακριά
και συ τη δύναμη ψάχνεις στα βουνά,
ένα άστρο κοιτάζει από ψηλά
και σου ζητάει ν’ απολογηθείς.

Μετάφραση: Αγνή Σωτηρακοπούλου

ΟΝΤΡΑ ΛΥΣΟΧΟΡΣΚΥ [ÓNDRA ŁYSOHORSKY (1905-1989)]: Τζων Χιους

Είμαι ο Τζων Χιους,
αφήστε με να μπω.
Μοιραστείτε μαζί μου
την ξερή κόρα του ψωμιού σας.

Στην Πράγα
με πυρπολούν ξανά κάθε πρωΐ
μπροστά στο πέτρινο άγαλμά μου·
μα ξαναβγαίνω από τις στάχτες,
ο Τζων Χιους.
Ο μάρτυρας και ο αντάρτης
και ψάχνω ωστόσο ακόμα για την αλήθεια
που έχει βουβαθεί πίσω απ’ τους τοίχους
πίσω απ’ όλα τα σιδερένια κάγκελα
σιωπηλή πίσω από τα μέτωπα
μα που ωστόσο επίμονα φωνάζει στο περπάτημά σου.

Τον άφησα να μπει.
Μπορώ να διαβάσω στο πρόσωπό του
το πεπρωμένο εκείνων που μάχονται
για την αλήθεια – για το κουράγιο – για τη δύναμη
των φάρων, που αψηφούν την καταστροφή
στις θύελλες
της παγκόσμιας ιστορίας.

Μετάφραση: Αγνή Σωτηρακοπούλου-Σχοινά

ΟΝΤΡΑ ΛΥΣΟΧΟΡΣΚΥ [ÓNDRA ŁYSOHORSKY (1905-1989)]: Το έρημο πάρκο

Το γέρικο πάρκο έσπασε τη σιωπή του:
σήμερα θα φορέσω το κίτρινο χρώμα.
Κίτρινα φύλλα σέρνονται χάμω
στα μονοπάτια και στη χλόη, αγάλματα και πάγκοι.
Ο άνεμος αναδιπλώθηκε μακριά, άρχισε ν’ αναταράζει το σύμπαν,
κάπου-κάπου ένα κοπάδι περιστέρια φτεροκοπούν στον ουρανό.
Ένα περιστέρι κατέβηκε στον πάγκο, έκατσε
πλάι μου, με παρατηρούσε επίμονα και για αρκετή ώρα.
Τι βλέμμα κριτικό! Τι καρφωτή ματιά!
Ένα φύλλο πέφτει πάνω στο περιστέρι,
ένα άλλο πέφτει δίπλα στο χέρι μου
που έγραφα.
Η ευτυχία μου μεγάλωσε σε τέλεια ενότητα
για όλα.

Μετάφραση: Αγνή Σωτηρακοπούλου-Σχοινά

Σχολιάστε

Filed under ΟΝΤΡΑ ΛΥΣΟΧΟΡΣΚΥ