Category Archives: ΝΙΚΟΛΑΕ ΛΑΜΠΙΣ

ΝΙΚΟΛΑΕ ΛΑΜΠΙΣ

ΝΙΚΟΛΑΕ ΛΑΜΠΙΣ [NICOLAE LABIS (1935-1956)]: Οι πρώτοι έρωτες

Σήμερα, να, ένα ουράνιο τόξο είδα
να καμπυλώνεται πάνω απ’ το σύμπαν της ψυχής μου.
Τρέχοντας έρχονται τα ελάφια μου, συνάζονται
και προς αυτό καρφώνουνε το βλέμμα τους.
Δάσος απέραντο τα καστανά τους κέρατα.
Όπου χιλιάδες άστρα σπινθηρίζουνε.
Στον ασημένιο ορίζοντα ξυστά φτεροκοπώντας
φτάνουνε τα γιορταστικά πουλιά μου τα μεγάλα.
Στον ουρανό λάμψεις και πλαταγίσματα,
ωκεανός παλλόμενες φτερούγες.
Το σύμπαν της ψυχής μου ακέριο
δονείται από φρενιτική μαγεία.
Σήμερα ήρθε ο έρωτας. Το ουράνιο τόξο
πάνω απ’ το σύμπαν της ψυχής μου καμπυλώνεται.
Πηγές ηχητικές περνούν κατάφωτες
με τους χορευτικούς και ρυθμικούς καθρέφτες τους
και δίχως να φυσάει βουΐζουνε τα ελάτια μου
σε ιλιγγιώδες, σύνηχο ταλάντευμα,
στ’ αμπέλια πάλλουν τα σταφύλια διάφανα –
κρύσταλλα από βαριά τραγούδια –
και σπιθιστές σταγόνες από μελωδίες
σαν τη δροσιά γεννιούνται πάνω στα χορτάρια μου.
Ακέριος ρέω μες στ’ άγιο αυτό τραγούδι:
Δεν είμαι πια, δεν είμαι πια, παρά τραγούδι.

Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

ΝΙΚΟΛΑΕ ΛΑΜΠΙΣ [NICOLAE LABIS (1935-1956)]: Οι πρώτοι έρωτες

Τ’ άστρο το πολικό, μακριά, στον ουρανό,
στο κύλισμα των χρόνων δεν πεθαίνει,
λάμπει αμετάβλητο σε κάθε δειλινό –
άκρη ενός άξονα τ’ άστρο το πολικό.
Άστρα και κόσμοι – πλήθος αστρικό –
γυρνούν ολόγυρα στον άξονά του
απλή αρμονία, αιώνια, ζωντανή,
των ουρανών δύναμη ακλόνητη.

Των κόσμων άξονα, αν θα σε συντρίβαν
οι κόσμοι θα γκρεμίζονταν από ψηλά
σα ζαλισμένοι από ισχυρά ποτά
μέσα στο κούφιο θα ’πεφταν κεραυνοβολημένοι.
Και τότε η τρομερή αλλαγή:
Τ’ άνθος των ηφαιστείων τινάζεται απ’ τις γούβες
σβήνουν ωχρά των κάμπων τα λουλούδια
κι η βλάστηση πεθαίνει της ψυχής μου.

Ένα άστρο λάμπει ανάμεσα στ’ αστέρια
λάμπει στους ουρανούς και στις σημαίες,
άκρη ενός άξονα – κόκκινο αστέρι –
μες από την καρδιά μου ο άξονας περνάει
όλος ο κόσμος μου τριγύρω του γυρνάει
στις εποχές των πάγων και της ζέστης
κι όταν οι θύελλες με κυνηγάνε
τα ελάφια μου κι οι γύπες μου όλο το κοιτάνε.

Αν συντριβόταν κάποια μέρα ο άξονας μου
τα ελάφια μου κι οι γύπες μου θα φεύγαν
κράζοντας και πετώντας σ’ άλλους κόσμους
αν συντριβόταν κάποια μέρα ο άξονάς μου.
Μια μυστική καταστροφή θα ’χε σημάνει,
θ’ άλλαζε το τραγούδι μ’ ένα σμίξιμο της κιμωλίας,
τα ελάφια μου κι οι γύπες μου θα φεύγαν,
αν συντριβόταν κάποια μέρα ο άξονάς μου.

Το ξέρω, ο άξονάς μου είναι ένα μέρος μόνο,
ο άξονάς μου που περνάει μες από μένα –
ο άξονάς μου είναι ένα μέρος μόνο
εκείνου του άξονα του αθάνατου κι απείρου
κι ο άξονάς μου δε συντρίβεται ποτέ,
περνάει μες απ’ της γης μας τον πυρήνα –
πάνω του οι κόσμοι μας, δένονται αγαπημένοι,
σα δυο πλανήτες, γαλανά μαργαριτάρια.

Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

ΝΙΚΟΛΑΕ ΛΑΜΠΙΣ [NICOLAE LABIS (1935-1956)]: Ποίηση

Όσο κι αν είναι μ’ αχραντα κλαδιά και με σιωπή υφασμένη,
με κρύσταλλα ολοδιάφανα που σπάζουν και σπιθοβολάνε,
τρέμε σαν μπαίνεις μέσα της ως τρέμεις το χειμώνα μεσ’ το δάσος
γιατί, μεσ’ απ’ τους πάγους λάμποντας μάτια αγριμιών σε βλέπουν.

Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

ΝΙΚΟΛΑΕ ΛΑΜΠΙΣ [NICOLAE LABIS (1935-1956)]: Επιτάφιο

Δεν θέλησα να πολεμήσω λαμπρούς ήλιους,
φλόγες ή χόβολη να κλέψω από πλανήτες·
να πυρπολήσω τόλμησα την πλάνα ομίχλη
και τα σταφύλια που με φίλεψαν αλήτες.

Μετάφραση: Κώστας Ασημακόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΝΙΚΟΛΑΕ ΛΑΜΠΙΣ