Category Archives: ΛΟΥΤΣΙΑΝ ΜΠΛΑΓΚΑ

ΛΟΥΤΣΙΑΝ ΜΠΛΑΓΚΑ

ΛΟΥΤΣΙΑΝ ΜΠΛΑΓΚΑ [LUCIAN BLAGA (1895-1961)]: Μεσ’ στα στάχυα

Σκάζουν οι σπόροι του σταχυού απ’ την αύξηση του χρυσαφιού.
Εδώ κι εκεί, σταγόνες κόκκινες, οι παπαρούνες,
και, μες στα στάχυα,
μια νέα κόρη
με τα ματόκλαδα μακριά σαν μίσχους κριθαριού.
Μαζεύει με το βλέμμα της αίθρια δεμάτια τ’ ουρανού
και τραγουδάει.

Εγώ πλαγιάζω μες στη σκιά των φαρμακόχορτων
χωρίς επιθυμίες, χωρίς τύψεις, χωρίς λύπες,
χωρίς ορμές – μονάχα σώμα
και χώμα.
Η νέα κόρη τραγουδάει.
Εγώ ακούω.
Στα ζεστά χείλη της γεννιέται η ψυχή μου.

Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

ΛΟΥΤΣΙΑΝ ΜΠΛΑΓΚΑ [LUCIAN BLAGA (1895-1961)]: Σημάδι φθινοπώρου

Χτες κάποια βαθιά αντήχησε φωνή
πικρή, πικρή, πικρή.
Σκόνη στη γης αφήσανε πυκνή
άγγελοι που ’πεσαν νεκροί.

Κάποιο σημάδι χτες στον ουρανό,
στον κύκλο της ψευτιάς.
Και προς τον Κρόνο τρέμισεν ο
στροβιλωτός νοτιάς.

Μετάφραση: Κώστας Ασημακόπουλος

ΛΟΥΤΣΙΑΝ ΜΠΛΑΓΚΑ [LUCIAN BLAGA (1895-1961)]: Μεσ’ στα δάση

Άδοξο, αρρωστημένο, μέσ’ στα δάση
έν’ άγριο πουλί έχει κουρνιάσει.

Μικρός ο ουρανός κι αυτό μεγάλο·
και δεν το ανακουφίζει τίποτ’ άλλο

παρά στης χαραυγής στον υγρό φράχτη
τ’ άστρα να πέφτουν κουρνιαχτός και στάχτη·

και να κοιτάζει το στερνό παρατημένο
στον ουρανό, ν’ αργοπεθαίνει παγωμένο.

Μετάφραση: Κώστας Ασημακόπουλος

ΛΟΥΤΣΙΑΝ ΜΠΛΑΓΚΑ [LUCIAN BLAGA (1895-1961)]: Σκηνικό

Άσπρα κλαριά, μαύρα κλαριά
γυμνά στου κήπου την ερμιά,
τι πένθος και βαρυθυμιά…
Άσπρα κλαριά, μαύρα κλαριά

κι αχτίδα μέσα τους καμιά.

Άσπρα φτερά, μαύρα φτερά…
Η λύπη ενός πουλιού ηχεί
στου κήπου την αρχαία ψυχή.
Άσπρα φτερά, μαύρα φτερά…

κι ίσκιοι που κλαίνε μοναχοί…

Ασπρόμαυρα κι οδυνηρά
δέντρα, κλαριά, φτερά, πουλιά
σε νοσταλγία κιόλας παλιά
σάμπως να σβήνουνε, νεκρά.

Χιόνι τα κλαίει και σιγαλιά…

Μετάφραση: Κώστας Ασημακόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΛΟΥΤΣΙΑΝ ΜΠΛΑΓΚΑ