Category Archives: ΑΝΑ ΜΠΛΑΝΤΙΑΝΑ

ΑΝΑ ΜΠΛΑΝΤΙΑΝΑ

ΑΝΑ ΜΠΛΑΝΤΙΑΝΑ [ANA BLANDIANA (1942-)]: Πρωϊνή ελεγεία

Στην αρχή, είχ’ αποφασίσει να σιγήσω, αλλά μετά, την αυγή
σας είδα στις πόρτες με τη στάχτη σας
που την σπέρνατε όπως σπέρνουνε το στάρι·
δε μπορούσα πια να κρατηθώ κ’ έκραξα: Μα τι κάνετε; Τι κάνετε;
Κι’ αν χιόνισα όλη νύχτα πάνω απ’ την πόλη, για σάς το ’κανα.
Για σάς, τη νύχτα έκαν’ άσπρη. Ω κι αν
μπορούσατε να νοιώσετε πόσο επίπονο είναι να χιονίζεις.
Χτες, μόλις γείρατε για ύπνο, στους αιθέρες ανυψώθηκα.
Ήτανε σκοτεινά και παγωνιά. Μα είχα χρέος
να πετάξω ως το μοναδικό σημείο, όπου
τριγύρω απ’ το κενό αστερισμοί και ήλιοι στροβιλίζονται·
κ’ εγώ για μια στιγμή ανοιγόκλεισα τα βλέφαρα
πριν ξαναπέσω, χιόνι, ανάμεσά σας.
Η πιο μικρή νιφάδα, συλλογίστηκα· αλαφρή, σμιλεμένη
ιδανική, για να την καμαρώνεις.
Και τώρα, ύπνος με πήρε· και πυρετός από την κούραση.
Σας βλέπω να σκορπίζετε τη σκόνη απ’ τη νεκρή φωτιά
κι αρχίζω το άσπρο έργο μου και μειδιώντας σας προλέγω:
Και άλλα χιόνια θ’ ακολουθήσουν πιο πυκνά, μετ’ από μένα
κι όλη του κόσμου η ασπρίλα θα πέσει επάνω σας.
Το νόμο προσπαθήστε να εννοήσετε από τώρα.
Άσωστες χιονοπτώσεις μετ’ από μας.
Και λίγη πλέον η στάχτη σας.
Ακόμη και τα νήπια θα μάθουν να χιονίζουν.
Κι από ασπρίλα θα καλυφθεί κάθε ισχνή απάρνησή σας.
Κ’ η γη θα περιέλθει στον κύκλο των αστερισμών
άστρο φλεγόμενου χιονιού.

Μετάφραση: Κώστας Ασημακόπουλος

Σχολιάστε

Filed under ΑΝΑ ΜΠΛΑΝΤΙΑΝΑ