Monthly Archives: Ιουνίου 2014

ΜΑΘΙΟΥ ΑΡΝΟΛΝΤ

ΜΑΘΙΟΥ ΑΡΝΟΛΝΤ [MATTHEW ARNOLD (1822-1888)]: Αμμουδιά του Ντόβερ

Η θάλασσα είναι ήμερη τούτο βράδυ,
η άμπωτη γιομάτη, τι όμορφα που πέφτει
το φεγγάρι στα στενά. Στις γαλλικές ακτές
λάμπει το φως και χάνεται.
Από τον ήρεμο κόλπο απόκρημνοι και λαμπεροί
βγαίνουν οι λόφοι της Αγγλίας.
Έλα στο παράθυρο. Τι γλυκός ο αγέρας της νύχτας!
Μόνον από τη μακριά γραμμή του αφρού,
εκεί που η άμπωτη σμίγει
με τη φεγγερόξανθη άμμο – άκου! –
ακούς το ρόχθο, τη βουή των βοτσάλων
που τα κύματα ρουφάνε
και γυρίζοντας τα ρίχτουνε πίσω
στην πλατιάν αμμουδιά.
Αρχίζουνε, παύουν και πάλι αρχίζουν
με τρεμάμενο βραδύ ρυθμό, και φέρνουν
τον αιώνιο ήχο της λύπης μαζί τους.

Πριν χρόνια ο Σοφοκλής τον ήχο αυτόν τον άκουσε
στο Αιγαίο, και του ’φερε στο νου
την άμπωτη και τη θολή παλίρροια
του πόνου των ανθρώπων.
Κι εμείς μέσα στον ήχο αυτόν
μια σκέψη βρίσκομε, ως τον ακούμε εδώ
στα μακρινά και βορινά τούτα πελάγη.

Η θάλασσα της πίστης κάποτε γιομάτη
σαν δίπλες ζώνης λαμπερής
περίζωνε της γης τις αμμουδιές.
Μα τώρα μόνο ακούω από μακριά
την πένθιμη, μακρόσυρτη κραυγή του φευγιού
ως τη χτυπά της νύχτας ο αγέρας
στις άκρες της μεγάλης κι έρημης
ακρογιαλιάς του κόσμου,
γυμνά τα βότσαλα.

Αγάπη μου, ας είμαστε πιστοί
ο ένας στον άλλον. Γιατί ο κόσμος
που σα χώρα ονείρων μπρος μας ξαπλώνεται,
τόσο ποικίλος, τόσον όμορφος, τόσο καινούργιος
δεν έχει στα αλήθεια ούτε φως, ούτε αγάπη, ούτε χαρά,
ούτε και τίποτα το σταθερό, καμιάν ειρήνη,
ούτε και για τον πόνο έχει γιατριά.
Κι εμείς βρισκόμαστε εδώ
σ’ ένα κάμπο σκοτεινό πολέμου
δαρμένοι απ’ την ανάκατην αντάρα
της μάχης, της φυγής,
όπου στρατιές αμόρφωτες
μες στο σκοτάδι πολεμάνε.

Μετάφραση: Κ. Α. Τρυπάνης

ΜΑΘΙΟΥ ΑΡΝΟΛΝΤ [MATTHEW ARNOLD (1822-1888)]: Η παραλία του Ντόβερ

Γαλήνια είναι απόψε η θάλασσα,
φουσκώνει η παλίρροια, το φεγγάρι ολόγιομο στέκει
πάνω απ’ τα στενά· στη γαλλική ακτή το φως
τρεμοφέγγει και χάνεται· οι βράχοι της Αγγλίας απότομα ορθώνονται,
αχνά φωτισμένοι και απέραντοι στον ήρεμο κόλπο,
έλα στο παράθυρο, είναι γλυκός ο βραδινός αέρας!
Μονάχα, από τη μακριά γραμμή του αφρού,
όπου το πέλαγο σμίγει τη λευκασμένη απ’ τη σελήνη γη
άκου! Τον τραχύ ορυμαγδό
από τα βότσαλα που τα κύματα σέρνουν, και με ορμή πετούν,
στον απόμακρο γιαλό επιστρέφοντας.
Αρχίζουν, σταματούν, κι αρχίζουν μετά πάλι,
και με τρεμάμενες συγχορδίες χαμηλώνοντας, φέρνουν
της λύπης την αιώνια μουσική.

Ο Σοφοκλής πριν από αιώνες
την άκουσε στο Αιγαίο, στο νου του φέρνοντας
τη θολή φυρονεριά και πλημμυρίδα
της δυστυχίας της ανθρώπινης· κι εμείς
μια ιδέα της βρίσκουμε
στον ήχο που ακούμε σε τούτη τη μακρινή βόρεια θάλασσα.

Η θάλασσα της πίστης
ήταν κι αυτή κάποτε σε πλήρη έξαρση, κι αγκάλιαζε τις ακτές της γης
σαν τις πτυχές λαμπρής γιρλάντας.
Όμως τώρα ακούω μόνο
τη μελαγχολία της, μακρύ βουητό που αποτραβιέται,
υποχωρεί, στην ανάσα
του βραδινού ανέμου, πέρα στις αχανείς σκοτεινές άκρες
και στα γυμνά τρόχαλα του κόσμου.

Ω, αγάπη μου, ας είμαστε αληθινοί
ο ένας με τον άλλον! Γιατί ο κόσμος που φαίνεται
να απλώνεται μπροστά μας σαν γη ονείρων,
τόσο ποικιλμένος, τόσο όμορφος, τόσο καινούργιος,
δεν έχει πραγματικά μήτε χαρά, μήτε αγάπη, μήτε φως, ή βεβαιότητα,
ούτε ειρήνη, ούτε βοήθεια στον πόνο.
Και είμαστ’ εδώ σαν σε σκοτεινιασμένο κάμπο
που τον σαρώνουν μπερδεμένα συνθήματα για αγώνα ή για φυγή,
όπου ανίδεοι στρατοί χτυπιούνται τη νύχτα.

Μετάφραση: Αλέξανδρος Κοσματόπουλος

Σχολιάστε

Filed under ΜΑΘΙΟΥ ΑΡΝΟΛΝΤ