ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΓΚΕΡΟΦ

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΓΚΕΡΟΦ [АЛЕКСАНДЪР ГЕРОВ (1919-1997)]: Αίσθημα

Αφού δεν είχε απ’ το αίσθημά μας μείνει
τίποτα, αποχαιρετιστήκαμε. Κι εκείνη
τη μέρα, φεύγοντας, πέταξες ένα
λόγο: ‘‘Κάποτε, ας σκέφτεσαι και μένα’’.

Να σε σκέφτομαι… Και δε σε σκεφτόμουν.
Σ’ έζησα καθώς φίλμ. Αφηρημένος,
σε λησμόνησα. Κι απασχολημένος,
μες σ’ άλλους, πολλούς, δρόμους εχανόμουν.

Τώρα πια, μοναχός, περιττός μάλλον,
αγάλια μπαίνω στα γεράματά μου.
Το τηλέφωνο, μες στην κάμαρά μου,
σπάνια χτυπά· αν χτυπήσει, ζητούν άλλον.

Η νέα, με τα πλούσια μαλλιά, φορώντας
πανταλόνια και πλόβερ, δε φωνάζει
πια: ‘‘Ταχυδρόμος!’’, μήτε και κοιτάζει
μέσα, απ’ το παραθύρι μου περνώντας.

Και, ταραγμένος, τότε, νοιώθω κάτι,
καθώς λαχτάρα απαρηγόρητη, – ένα
μονάχα, στον τυχαίο, πρώτο διαβάτη,
να φωνάξω: ‘‘Ω, να σκέφτεσαι και μένα!’’

Να μην περνάς, σου εύχομαι, τα δικά μου.
Μάτια , που όλη με αγάπη να σε σκέπουν,
εύχομαι αυτές τις μέρες να σε βλέπουν,
όπως, παλιά, σε βλέπαν τα δικά μου.

Μετάφραση: Άρης Δικταίος

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΓΚΕΡΟΦ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s