ΦΡΑΝ ΑΛΜΠΡΕΧΤ

ΦΡΑΝ ΑΛΜΠΡΕΧΤ [FRAN ALBRECHT (1889-1963)]: Ο άνεμος

Αυτή τη νύχτα ο άνεμος μού φέρνει λόγια πένθιμα,
μου φέρνει χαιρετίσματα, που ηχούν πικρά στ’ αυτί μου,
μέσα στους κλάδους, χαμηλά, παρακαλεί στενάζοντας,
σάμπως να κλαίει ο άνεμος, σάμπως να κλαίει μαζί μου.

Άνεμε, άνεμε! αδελφέ της ταραγμένης μας ψυχής,
η μπόρα της παντοτινής ανησυχίας σε δέρνει,
που ενώ το διάστημα σκληρό ξεσκίζει τα φτερά σου,
πότε τον πόνο τραγουδάς, πότε η χαρά σε παίρνει.

Μαζί με σένα θα ήθελα τον κόσμο να γυρίσω,
να κλαίω μαζί σου, ω άνεμε, όλα τ’ ανθρώπινα δεινά.
Μέσα στον ξάστερο ουρανό τ’ αστέρια να φιλήσω,
και τα μαλλιά της νιόνυφης να τα χαϊδέψω αγαλινά.

Μαζί με σένα να ριχτώ στις χώρες τις ατέρμονες,
μακριά απ’ τον κόσμο, άνεμε, μακριά από τους ανθρώπους.
Για ιδές τα μάτια μου, για ιδές, πόσο το κρύο τα μαύρισε,
πόθος και πείνα, αλλοίμονο, και δίψα γι’ άλλους τόπους!

Μετάφραση: Αιμιλία Στέφ. Δάφνη

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΦΡΑΝ ΑΛΜΠΡΕΧΤ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s