Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2013

ΤΖΟΝΙ ΜΙΤΣΕΛ

ΤΖΟΝΙ ΜΙΤΣΕΛ [JONI MITCHELL (1943)]: Γούντστοκ

Συνάντησα ένα παιδί του Θεού,
που περπατούσε στο δρόμο
‘‘που πας;’’ το ρώτησα
και μου είπε τούτο:
‘‘Πάω πέρα στου Γιάσγκαρ τη φάρμα,
πάω να με πάρουν σε μια ροκ εντ ρολ μπάντα,
πάω να κατασκηνώσω στην εξοχή
και θα προσπαθήσω να ελευθερώσω την ψυχή μου’’.

Είμαστε αστρόσκονη
είμαστε χρυσαφένιοι
και πρέπει να γυρίσουμε
ξανά στο κήπο.

Μπορώ τότε να σ’ ακολουθήσω;
Ήρθα εδώ για να ξεφύγω απ’ την καπνιά
και νοιώθω πως είμ’ ένα γρανάζι σε κάτι που γυρίζει.
Μπορεί να ’ναι λοιπόν η εποχή του χρόνου
ή μπορεί να ’ναι η εποχή του ανθρώπου,
δεν ξέρω ποιος είμαι
αλλά η ζωή είναι για να μαθαίνεις.

Είμαστε αστρόσκονη
είμαστε χρυσαφένιοι
και πρέπει να γυρίσουμε
ξανά στο κήπο.

Απ’ την ώρα που φτάσαμε στο Γούντστοκ
είμασταν μισό εκατομμύριο δύναμη,
και παντού υπήρχε τραγούδι και γιορτή.
Ονειρεύτηκα πως είδα τους βομβαρδιστές
να ’ναι στον ουρανό καβάλα σε τουφέκια,
και να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες
πάνω απ’ το έθνος μας.

Είμαστε αστρόσκονη
είμαστε χρυσαφένιοι
πιασμένοι στο παζάρεμα του Διαβόλου
και πρέπει να γυρίσουμε
ξανά στο κήπο.

Μετάφραση: Κώστας Αρβανίτης

Εδώ, μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι από την Eva Cassidy:

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΤΖΟΝΙ ΜΙΤΣΕΛ

ΠΩΛ ΣΑΪΜΟΝ

ΠΩΛ ΣΑΪΜΟΝ [PAUL SIMON (1941)]: Ο ήχος της σιωπής

Σκοτάδι παλιέ μου φίλε γεια,
ήρθα να κουβεντιάσω μαζί σου ξανά,
γιατί ένα όραμα γλιστρώντας κλεφτά,
καθώς κοιμόμουν άφησε σπορά
και το όραμα που φυτεύτηκε στο μυαλό μου
παραμένει μέσα στον ήχο της σιωπής.

Σ’ ανήσυχα όνειρα περπάτησα μόνος
σε στενούς λιθοστρωμένους δρόμους
κάτω απ’ το φως της λάμπας του δρόμου
για το κρύο και την υγρασία σήκωσα τον γιακά μου
όταν τα μάτια μου αιφνιδίασε μια φωτεινή λάμψη από νέον
που έσκισε τη νύχτα κι άγγιξε τον ήχο της σιωπής.

Και στο γυμνό το φως είδα από κάτω
δέκα χιλιάδες ανθρώπους, ίσως παραπάνω,
ανθρώπους να κουβεντιάζουν δίχως να μιλούν,
ανθρώπους ν’ ακούνε δίχως να παρακολουθούν,
ανθρώπους να γράφουν τραγούδια όπου φωνές δεν συμμετέχουν
και κανένας δεν τολμά να ταράξει τον ήχο της σιωπής.

‘‘Βλάκες’’ είπα, ‘‘Δεν γνωρίζετε
ότι η σιωπή σαν καρκίνος αναπτύσσεται.
Ακούστε τα λόγια μου που μπορεί να σας διδάξω
πιάστε τα χέρια μου που μπορεί να σας απλώσω’’.
Μα τα λόγια μου έπεσαν σαν σιωπηλές σταγόνες
κι αντηχήσαν στα πηγάδια της σιωπής.

Κι οι άνθρωποι προσευχηθήκαν και προσκύνησαν
το νέον που το θεοποίησαν,
και η επιγραφή άστραψε προειδοποιητικά
με τις λέξεις που σχημάτιζε.
Και η επιγραφή έλεγε:
‘‘Τα λόγια των προφητών είναι γραμμένα
στους τοίχους του υπογείου και στις εισόδους πολυκατοικιών’’
και ψιθυρίζονται στους ήχους της σιωπής.

Μετάφραση: Κώστας Αρβανίτης

Εδώ, μπορείτε να ακούσετε την απαγγελία των στίχων από τον Λέοναρντ Κοέν και εδώ το τραγούδι.

ΠΩΛ ΣΑΪΜΟΝ [PAUL SIMON (1941)]: Ρίτσαρντ Κόρυ

Λένε πως στον Ρίτσαρντ Κόρυ ανήκει η μισή πόλη·
με τα πλούτη του φίλους του πολιτικούς στηρίζει.
Από καλή γενιά, μοναχοπαίδι τραπεζίτη· είχε ό,τι όλοι
θα θέλαμε: στυλ, ισχύ κι αυτό το κάτι να τον ξεχωρίζει.

Μα εγώ στην φάμπρικά του λιώνω
και καταριέμαι τη ζωή που ζω
και βλαστημάω την φτώχεια μου
και μακάρι να ’μουνα,
αχ, μακάρι να ’μουνα,
αχ, μακάρι να ’μουνα
ο Ρίτσαρντ Κόρυ.

Και στις εφημερίδες έβλεπες κι από μία φωτογραφία:
‘Ο Κόρυ’ εδώ ‘στην όπερα’, ‘Ο Κόρυ’ εκεί ‘στην εκκλησία.’
Και για όργια και για πάρτυ πάντα κάτι θ’ ακουγόταν!
Α, είχε ό,τι ο καθένας μας για πάρτη του θα ευχόταν.

Μα εγώ στην φάμπρικά του λιώνω
και καταριέμαι τη ζωή που ζω
και βλαστημάω την φτώχεια μου
και μακάρι να ’μουνα,
αχ, μακάρι να ’μουνα,
αχ, μακάρι να ’μουνα
ο Ρίτσαρντ Κόρυ.

Και τα λεφτά του σε φιλανθρωπίες απλόχερα σκορπούσε.
Ήταν αποδεκτός απ’ όλους κι ο καθένας τον ευγνωμονούσε.
Γι’ αυτό κι απόρησα πολύ, που ‘Ο Ρίτσαρντ Κόρυ’ διάβασα μια μέρα
‘χτες βράδυ πήγε σπίτι του και τα μυαλά του τίναξε στον αέρα.’

Μα εγώ στην φάμπρικά του λιώνω
και καταριέμαι τη ζωή που ζω
και βλαστημάω την φτώχεια μου
και μακάρι να ’μουνα,
αχ, μακάρι να ’μουνα,
αχ, μακάρι να ’μουνα
ο Ρίτσαρντ Κόρυ.

Μετάφραση: Γιώργος Ζούκας

Σημείωση: Ο Πωλ Σάιμον έγραψε το τραγούδι ‘Ρίτσαρντ Κόρυ’ στις αρχές του 1965 και το ηχογράφησαν οι Simon & Garfunkel στον δεύτερο δίσκο τους, που τιτλοφορείται Sounds of Silence. Το τραγούδι βασίστηκε στο ομώνυμο ποίημα του Έντουϊν Άρλινγκτον Ρόμπινσον, το οποίο γράφτηκε το 1897 και μπορείτε να διαβάσετε εδώ δύο διαφορετικές αποδόσεις του στα ελληνικά.

Εδώ, μπορείτε να ακούσετε την διασκευή των Them:

ΠΩΛ ΣΑΪΜΟΝ [PAUL SIMON (1941)]: A Simple Desultory Philippic (or How I Was Robert McNamara’d into Submission)

Ήμουνα μαιηλεριασμένος, ταιϋλοριασμένος·
ήμουν τζωνοχαριασμένος, μακναμαραμένος·
ήμουνα στοουνιασμένος, μπητλοχτυπημένος μέχρι αηδίας·
ήμουν, με την βούλα, αϋνραντισμένος
και κουμμούνι, αριστερόχειρ ων,
πάντα αυτό το χέρι δίνει το ‘παρών’, μην δίνεις σημασία!

Ήμουν φουλ σπεκτοριασμένος, ήδη αναστημένος·
ήμουν λουαντλεριασμένος και σαντλεριασμένος.
Έχω πληρωμένους όλους τους λογαριασμούς
κι έμαθα την όλη αλήθεια από τον Λέννυ Μπρους.
Με τα πλούτη τις αρρώστιες δεν μπορώ να κάνω πέρα
κι έτσι εγώ καπνίζω λίγο χόρτο κάθε μέρα.

Γνώρισα έναν τύπο, που ’χε ελάχιστο μυαλό,
τίποτα απολύτως δεν μπορούσε να σκεφτεί, σε βεβαιώ·
τον χωρίζει χάος από ’μάς,
και πιστεύει πως η ποίηση δεν τον πολυαφορά·
είναι τόσο εκτός ο τύπος που όταν του λες ‘Ντύλαν’
έχει την εντύπωση πως αναφέρεσαι στον Ντύλαν Τόμας,
ε, ποιος είναι τώρα αυτός;
Δεν τον λες και κουλτουριάρη
κι όλα μοιάζουν, κούκλα, να ’ναι μια χαρά·
όλοι πρέπει να την βρουν.

Ήμουν σε ασημοτυπία τζαγκεριασμένος·
Άντυ Γουώρχολ, θα δεχτείς την πρόσκλησή μου;
Είχα μάνα και πατέρα, θείο, θείτσα και μαζί όλο το χωριό μου·
ήμουν χαλιασμένος και γκαρφανκελσμένος·
μόλις πήρα πρέφα ότι έχουν παγιδεύσει το τηλέφωνό μου.

Μετάφραση: Γιώργος Ζούκας

Κάποιες πληροφορίες για την καλύτερη κατανόηση του τραγουδιού, θα βρείτε εδώ και εδώ, μπορείτε να το ακούσετε:

ΠΩΛ ΣΑΪΜΟΝ [PAUL SIMON (1941)]: Σώστε τη ζωή του παιδιού μου

‘‘Θεούλη μου! Μην πηδάς!’’
Ένα αγόρι καθόταν στη μαρκίζα.
Ένας γέρος που λιποθύμησε συνήλθε.
Και όλοι συμφώνησαν ότι θα είναι θαύμα
αν το αγόρι επιζούσε.

‘‘Σώστε τη ζωή του παιδιού μου!’’
φώναξε η απελπισμένη μάνα.

Η γυναίκα από το σουπερμάρκετ
έτρεξε να φωνάξει τους μπάτσους.
‘‘Πρέπει με κάτι να ’χει φτιαχτεί’’ είπε κάποιος.
Αν και δεν μπήκε στους Νιου Γιορκ Τάιμς
η επικεφαλίδα της Νταίηλυ Νιουζ έγραφε:

‘‘Σώστε τη ζωή του παιδιού μου!’’
φώναξε η απελπισμένη μάνα.

Ένα περιπολικό που περνούσε από κει
σταμάτησε όταν του κάναν σήμα.
Ο αστυφύλακας Μακ Ντούγκαλ είπε αναστατωμένος:
‘‘Το Σώμα δεν μπορεί να κάνει σωστά τη δουλειά του
γιατί τα παιδιά σήμερα δεν σέβονται
καθόλου το νόμο (και μπλα μπλα μπλα)’’.

‘‘Σώστε τη ζωή του παιδιού μου!’’
φώναξε η απελπισμένη μάνα.
‘‘Τι γίνεται με τα παιδιά;’’
ρωτούσαν ο ένας τον άλλο οι άνθρωποι.

Όταν έπεσε το σκοτάδι η έξαψη αγκάλιασε το πλήθος
κι άρχισε να τους αγριεύει
σε μια ατμόσφαιρα αλλόκοτης γιορτής.
Όταν ο προβολέας φώτισε το αγόρι
το πλήθος άρχισε να ζητωκραυγάζει,
αυτός πέταξε μακριά.

‘‘Ω Παναγιά μου, δεν έχω μέρος να κρυφτώ’’.

Μετάφραση: Κώστας Αρβανίτης

Εδώ, μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι.

Σχολιάστε

Filed under ΠΩΛ ΣΑΪΜΟΝ

ΠΩΛ ΜΠΟΡΟΥΜ

ΠΩΛ ΜΠΟΡΟΥΜ [POUL BORUΜ (1934-1996)]: Συννεφιά

Συννεφιάζουν τα μάτια μου.
Αινίγματα τη λύση τους ζητούν.
Χάθηκε η γαλήνη μου.

Αλλάζουν όλα:
της σκέψης ο ποταμός,
το φως που αργοσβήνει,
η χαρά που είναι πια μόνο θύμηση.
Οι μέρες κυλούν.

Χάθηκε η γαλήνη μου.

Μετάφραση: Σοφία Εμμ. Χατζιδάκη

Σχολιάστε

Filed under ΠΩΛ ΜΠΟΡΟΥΜ