ΒΙΡΤΖΙΛ ΤΕΟΝΤΟΡΕΣΚΟΥ

ΒΙΡΤΖΙΛ ΤΕΟΝΤΟΡΕΣΚΟΥ [VIRGIL THEODORESCU (1909-1987)]: Μένω εδώ πέρα

Μένω εδώ πέρα στα πρασινισμένα αγκάθια
εδώ που η άνοιξη ξυπνά πεταλουδίζοντας τα βλέφαρά της.
Τρίζουν τα δέντρα, όπως το φλούδι τους σκάει απ’ την υγρασία
κι όλο το φως μοιράζεται δίκαια και γαλήνια.

Μένω, κοιτάζοντας στα κλώνια τους βοστρύχους ναρκωμένους
την εύθραυστη τους γοητεία να ξετυλίγουν πάλι
και το χυμό σπιθίζοντας να ελαύνει στα μπουμπούκια
ως σε μια πόλη παρελαύνει ένας στρατός μ’ αργυρά τόξα.

Κοιτώ να υψώνεται και πάλι ο καλπασμός της φύσης,
ωκεανός ακμαίος της νικηφόρας ζωής.
Ως απ’ τα σκοτεινά αναβρύζουν έγκατα της γης.

Στον ήλιο, όλο έκπληξη, χιλιάδες φεγγοβόλα μάτια.
Κοιτώ τον άνεμο που φεύγει στ’ άσπρα του άλογα για να περάσει
τη νύχτα του στο πράσινο βασίλειο των αρχαίων σπόρων.

Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

ΒΙΡΤΖΙΛ ΤΕΟΝΤΟΡΕΣΚΟΥ [VIRGIL THEODORESCU (1909-1987)]: Θέαμα

Ανάμεσα στα ερείπια είδα κάποτε ένα πιάνο.
Κειτότανε σαν τάρανδος που απ’ την τρεχάλα έχει τσακίσει.
Ίσως μια νέα, εκεί, τον έρωτά της να ’χε τραγουδήσει,
το διάφανό της μέτωπο στηρίζοντας στα πλήκτρα επάνω.

Απ’ τους ασβέστες είχε ασπρίσει το βερνίκι του σαν από χιόνι
που ’πεσε μες στη νύχτα ή μες στη σκέψη σιωπηλά,
ένα πανί ριπίζονταν στον αέρα ριγηλά
καθώς τραγούδι μες στο σούρουπο λιώνει.

Πέτρες σωροί που κύλησαν στα πλήκτρα επάνω
τα ’χαν σχεδόν ολότελα συντρίψει
και μην αντέχοντας να βλέπω τη σκληρή του θλίψη
ξεμάκρυνα, χαϊδεύοντας σα ζωντανή ψυχή το πιάνο.

Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΒΙΡΤΖΙΛ ΤΕΟΝΤΟΡΕΣΚΟΥ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s